ششمين سال آئين تيرماه سينزه رأس ساعت 18 روز پنجشنبه 26 آبانماه جاری در سالن شهيد املاكي اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي لنگرود و با حضور جمعي از حاميان موسيقي سنتي ازجمله هنرمندان و پيشكسوتان این شهرستان و با استقبال خوب از سوي شهروندان برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان، در ابتدای این مراسم و پس از قرائت قرآن كريم و پخش سرود جمهوري اسلامي ايران، رییس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي ضمن خوش آمد گوئي به میهمانان، هنرمندان و پيشكسوتان لنگرود مطالبي را درخصوص آداب و سنن اصيل گيلاني و كم رنگ كردن دستهاي پنهان و آشكار فرهنگ غرب بیان نمود.

جاده كناري اظهار کرد: برای جلو گیری از استحاله فرهنگی باید فرهنگ و آداب اصیل ایرانی و اسلامی را احیا کرد.

در ادامه اين مراسم صفرعلي رمضاني سرپرست گروه ديلمان دادو، ضمن تشكر از جاده كناري و هنرمندان، توضيحاتي در مورد اين آئين كه در 13 تيرماه 1585 گيلاني برابر با 27 آبان 90 روز جشن كهن تير ماه سينزه در تقويم گيلاني است ارائه نمود، ازجمله اينكه مهمترين دلايل برگزاري اين جشنها شاد بودن، در كنار هم بودن و مهم تر از همه ستايش ايزد يكتا بود.

تيرماه سينزه يكي از آئين هاي سنتي شرق گيلان است كه مبتني برگاه شماري ديلمي مي باشد. اين جشن از دسته جشنهايي است كه نام يك ماه را بر يك روزش مي نهند، و در ناحيه گيلان بر اساس گاهشماري گالشي ديلمي كه هفدهم هر ماه خورشيدي كه اول ماه گالشي محسوب ميشود و در كوهپايه هاي گيلان تيرماه سينزه در روز 26 آبان خورشيدي كه مقارن با سيزدهم تيرماه گالشي است برگزار مي شود.

در گيلان و مازندران در صبح روز سيزدهم تيرماه گيلاني فرزند بزرگ و فرزند كوچك يك خانواده بدون گفتن كلمه اي به سوي چشمه مي روند و يك ظرف را پر از آب ميكنند. بعضي ها مي گويند فرزند بزرگ فرزند كوچك را كول مي كند و آب را به خانه اي كه محل برگزاري جشن است مي برند،گالش ها معتقدند كه ظرف آب نبايد روي زمين گذاشته شود آب را روي طاقچه مي گذارند و ابتدا داخل آن يك سوزن يا سنجاق براي دوركردن اهريمن (شيطان) مي اندازند.

در غروب سيزدهم هنگامي كه آب را داخل منزل مي آورند اينگونه مي خوانند:

آب گويد من فرزند لاره كوبم به سر                    به دريا بندم و صد سر بكوبم

هزار ته سياه سنگونه سره هر ساله شويم سر          گذشت يك ساله امشو خدا گويم

شيوه اجراي جشن بدبن صورت است كه افرادي كه نيت مي كنند و مرادي در نظر دارند، اشيائي كه متعلق به خودشان است مانند سنجاق، سكه، كليد و... را در آب مي ريزند. اميري خوان شروع به خواندن رباعي هائي مي كند و آن اشيا توسط يك شخص، يكي يكي از داخل آب خارج مي شود و صاحب آن شئ بر اساس محتوا و معنای شعر نيت خود را تعبير مي كند كه در اين جشن اين كار در حضور مهمانان صورت گرفت و بعد از آن به اجراي موسيقي محلي پرداخته شد.